Een suïcidepoging op je 16e.. leven met een depressie

Simone was 16 toen zij, na lang worstelen, een zelfmoordpoging deed. Lees hieronder hoe zij hier vervolgens mee om ging.

Hoe zag je leven eruit voordat je depressief werd?

Ik was een vrolijk kind en ik had veel vriendjes en vriendinnetjes op de basisschool. Ik denk dat mijn kindertijd de enige tijd in mijn leven was dat ik gelukkig was, al kan ik me dat niet meer herinneren.



Wanneer ontdekte je dat er iets niet goed zat?

Toen ik een jaar of vijftien was, deed ik voor het eerst suïcidale uitspraken, die, wellicht is dat ook heel logisch, niet heel serieus genomen werden. Toen ik bijna zestien was deed ik mijn eerste suïcidepoging. Daarna kwam ik voor het eerst bij een psychiater. Deze stelde vast dat ik al vanaf mijn twaalfde/dertiende last had van een chronische, zware depressie. Toen dacht ik nog dat dat chronische wel mee zou vallen. Als ik flink aan de therapie zou gaan, zou ik snel weer beter worden, dacht ik. Helaas bleek de werkelijkheid anders te zijn en heb ik sindsdien geen echt gelukkige dag meer meegemaakt.



'Toen ik een jaar of vijftien was, deed ik voor het eerst suïcidale uitspraken.'




Hoe was die tijd voor jou?

De eerste depressie die ik kreeg, was eigenlijk de minst erge. Ik automutileerde in die tijd veel, had last van woedeaanvallen en huilbuien en was achteraf gezien psychisch echt heel ziek. Maar dat besefte ik toen minder. In de ongeveer twintig jaar die erop volgden, werden de depressies niet per se erger, maar het besef dat het een terugkerende staat van zijn is, maakte het erger en erger. Ik wilde gewoon normaal zijn. Ik weet nog dat ik na het behalen van mijn gymnasiumdiploma in Breda ging studeren en daar op kamers ging, omdat ik dacht dat als ik mijn leven drastisch om zou gooien, mijn depressie niet meer terug zou komen. Natuurlijk bleek dat snel heel anders te zijn. Ik kon niet studeren, het lukte me simpelweg niet om een normale student te zijn.




✅Probeer jij interne conflicten op te lossen?

Kijk dan op deze pagina voor een lijst met de beste zelfhulpboeken




Uiteindelijk ben ik op de leeftijd dat mijn vrienden gingen studeren anderhalf jaar opgenomen geweest op de Grote Beek in Eindhoven. Ik was dan van maandagochtend tot en met vrijdagmiddag daar en in de weekenden mocht ik naar huis. Een beetje zoals op kamers wonen, alleen dan anders…


Hoe gaat het nu met je?

Zoals gezegd ben ik inmiddels twintig jaar verder en er gaat geen dag voorbij dat ik geen suïcidale gedachte heb. Op een goede dag zijn het er misschien twee of drie per dag, op slechte dagen kan dit oplopen tot 200 van deze gedachten op een dag. Ik weet nu niet meer beter. Iedere dag is een strijd en dat weet ik. Dus ga ik de strijd steeds minder aan. Ik accepteer nu dat ik niet normaal ben zoals ik normaal zou willen zijn. Ik accepteer dat dit is wie ik ben en dat het me meer moeite kost om er tegen te vechten dan het voor lief te nemen. Ik weet wat ik nodig heb om mijn dagen zo goed mogelijk door te komen, dit zijn dingen zoals veel tijd voor mezelf nemen en zeggen dat het niet goed gaat.


Ik schaam me inmiddels niet meer voor mijn psychische kwetsbaarheid, en vertel mijn verhaal nu meer en meer in de hoop dat er iemand is die er iets aan heeft. Ik ben wie ik ben, met mijn gedoetjes en hoe moeilijk ik dat ook vind, ik ben daar okee mee. Er wordt vaak tegen me gezegd dat ik “gewoon wat positiever moet zijn” en inmiddels weet ik ook dat ik eigenlijk een heel positief persoon ben. Want als je al twintig jaar niet wil leven en toch doorgaat, dan kun je toch niet anders dan positief ingesteld zijn??



Wat zijn de levenslessen die je eruit hebt kunnen halen?

  • Mijn grootste levensles is de bewustwording dat alles okee is en dat ik okee ben.

  • Een van de dingen die ik geleerd heb is dat het leven niet maakbaar is, maar dat je er wel het beste van kunt maken. Ik denk dat ik inmiddels van iedere situatie toch het beste maak en mezelf en mijn ellende ook niet altijd meer even serieus neem. Ellende went, dus ook dat nare gevoel wordt minder. Ik hoef me er niet altijd te druk om te maken, ik kan er beter maar het beste van maken...



Simone heeft een autobiografie uitgebracht, waarin ze haar mijn verhaal uitgebreider vertelt. Kijk op haar website als je meer over haar wilt weten, volg haar op Instagram en bestel haar fantastische boek vandaag nog!


Dit boek geeft hopelijk inzicht in hoe het echt is om te leven als ‘psychiatrisch patiënt’. Je hoeft me niet te begrijpen of te snappen hoe het leven voor mij is, maar neem van mij aan dat het is zoals ik het vertel. En dat geldt niet alleen voor mij, maar voor iedereen om je heen. Als iemand zegt dat het niet goed met diegene gaat, maak het dan niet kleiner en probeer het niet weg te nemen. Luister, ben er en verdiep je in de ander. Dat is wat ik hopelijk kan bieden met mijn boek en mijn verhaal.




Wil jij meer verhalen lezen? Klik dan hier

De geïnterviewde: Simone Middel

Tekst en Interview: Tamara van de Laar www.venci.nl


Tamara van de Laar
Coach & Relatietherapeut

info@venci.nl  |  www.venci.nl  |  @online.zelfhulp

Contactformulier

  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon
  • Instagram
  • Youtube Zelfhulp

© 2020 by online psychologie & www.venci.nl