Burn-out; van overleven naar leven

Leonie leefde een druk bestaan toen zij vage klachten ontwikkelde omtrent haar zicht en concentratie. Lees hier haar ervaringsverhaal over het ontwikkelen en het herstellen van een burn-out.

Hoe zag je leven eruit voordat je gediagnostiseerd werd met een burn-out?

Maandagochtend, het begin van de werkweek bij de Rabobank waar ik met veel plezier en succes werk. Ondanks mijn leeftijd (36) had ik al veel promoties gehad waardoor mijn partner en ik in een groot huis aan het water konden wonen en wat was het leven fijn met drie jonge kinderen. Oh, even opletten, ik neem de rotonde twee keer, misschien wel drie keer. Ik wist even niet waar ik was. Snel door naar de bank, want mijn agenda was volgepland met adviesgesprekken. ‘U praat wel snel, wilt u het nog eens uitleggen maar dan wat rustiger?’ Ik moet wel op tijd afronden, want uitloop heb ik niet omdat mijn kinderen verwachten dat ik ze ophaal, voor ze kook en naar bed breng.




'Ik neem de rotonde twee keer, misschien wel drie keer. Ik wist even niet waar ik was.'




Hun vader draaide veel onregelmatige diensten, maar ik kon het allemaal wel aan. Terugrijdend naar huis veeg ik met mijn hand op de autoruit, er lijkt een pluisje op te zitten. Lijkt, want het gaat niet weg. Als ik naar rechts kijk zie ik het pluisje nog steeds. Vreemd. Zal wel vanzelf weer weggaan. Thuisgekomen had ik geen zin om te koken. Even iets laten bezorgen, daarna kinderen op de bank zetten met Netflix zodat ik de was kon doen en alles voor morgen kon klaarleggen.


Alle drukte thuis deden mij verlangen naar de ritjes naar en van de Rabobank, even lekker alleen en rondkijkend naar de mooie landschappen. Vreemd, mijn uitzicht was anders. De horizon die ik hier normaal zag, leek weg. Ik zag er geen diepte in.

Geen aandacht aan schenken, snel door naar de bank want mijn agenda was wederom volgepland met adviesgesprekken.




'De horizon die ik hier normaal zag, leek weg.

Ik zag er geen diepte in.'




Wanneer ontdekte je dat je er echt iets mis was?

Een volgende ochtend. Ik stond op. Althans, dat wilde ik. Ik kon niet meer bewegen en barstte in tranen uit. Mijn hele lijf kon niks meer. Ik had me zelden ziekgemeld, maar ik kon echt niet autorijden. ‘Hoi <naam leidinggevende>, ik ben ziek. Ik sta te tollen op m’n benen, koppijn en een rare maag....het lukt me niet hier overheen te zetten vandaag dus ik kan echt niet komen.’ Mijn leidinggevende wenste me beterschap. Ik wachtte even enkele uren om te kijken of mijn lijf het weer ging doen. Zo onhandig dit, ik wil nu ik toch thuis ben de was doen en de keuken opruimen. De kinderen werden door hun vader verzorgd. ’s Avonds werd ik gebeld door de arbodienst en gerustgesteld dat ik niet ziek was. Gewoon even op adem komen, ik werd een week vrijgesteld van werk. Toch heb ik de huisarts gebeld. Ik moest rust nemen. De eerste week heb ik alleen maar in mijn bed gelegen en gehuild. Toen besefte ik dat dit zo niet meer verder kon. Er moest iets gebeuren.




🔶 Volg @online.zelfhulp op Instagram voor dagelijkse tips, quotes & zelfhulp!




Wat heb je toen gedaan?

Wat volgde was een traject van gesprekken met mensen van de arbodienst en een aangewezen psycholoog. Ergens voelde ik dat dit niet was wat ik nodig had. En op een bepaald moment ging ik staan voor wat ik echt nodig had. En dat is me gelukt, dat heb ik gekregen. Ik heb een revalidatietraject gevolgd in Amsterdam. Dit was een traject van 20 behandelweken en dan ging ik twee dagen in de week, vijf uur per dag, in gesprek met fysio’s, therapeuten en psychologen die ik zelf uitkoos. En wat ik daar voornamelijk geleerd heb is om mezelf te leren kennen. Mezelf te ontdekken, te leren kennen en weer goed voor mezelf te zorgen eigenlijk. Want door mijn gezin, drukke baan en presteren heb ik mezelf uitgeschakeld. Ik sportte niet meer, at niet gezond en moest weer leren wat ik nodig had om goed voor mezelf te kunnen zorgen. Zo ben ik aan de sport CrossFit begonnen, ik ging 2x per week CrossFitten. Hier ben ik nog steeds heel dankbaar voor.





Hoe gaat het nu met je?

Mijn leven nu? Ik ben dolgelukkig en combineer mijn werk als lifetime coach om individuen te helpen bij levensveranderingen, mijn bedrijf 4goodmourning voor lezingen, trainingen en rouwbegeleiding met het co-ouderschap van drie jonge kinderen. Ik vond de formule hoe je kan veranderen van iemand die overleeft – wat ik bijna tien jaar deed – naar iemand die leeft. Zelfs na wat ik allemaal meemaakte. Of dankzij wat ik allemaal meemaakte?




Wat zijn de levenslessen die je eruit hebt kunnen halen?

  • Denk jij dat de signalen van je lichaam ernstiger zijn dan jouw huisarts en de medewerkers van de arbodienst doen vermoeden? Luister dan naar je eigen lichaam. Leg je niet neer bij de adviezen van anderen die geacht worden daar heel veel meer verstand van te hebben. Zoek hulp bij mensen die ervaring hebben met wat jij nu ervaart.

  • Ik blijf kwetsbaar voor overbelasting. Maar ik let nu veel meer op mijn voeding, beweeg meer en luister beter naar mijn lichaam. De signalen die ik negeerde voor mijn burn-out heb ik nog steeds. Maar ik geef nu gas terug als ik ze ervaar. Een pluisje voor mijn ogen, geen diepte zien, concentratieverlies bij het rijden van een rotonde. Het overkomt me allemaal nog wel eens, maar dan is het belangrijk te luisteren naar je lichaam en rust te pakken. Rust hoeft niet in de vorm van een week vakantie, dat kan ook met ademhalingsoefeningen of taken verzetten.


🔶 Wil jij aan jezelf werken?

Kijk dan op deze pagina voor een lijst met de beste en populairste zelfhulpboeken!




Leonie (41) is ervaringsdeskundige op veel gebieden die stuk voor stuk een leven kunnen ruïneren. Door haar persoonlijke ervaring is ze er sterker uitgekomen; door van overleven naar leven te gaan. Dit gunt ze iedereen, daarom vertelt ze erover tijdens haar lezingen en trainingen en biedt ze 1-op-1 coaching aan. Neem zelf een kijkje op haar website om meer over Leonie te weten te komen.




De geïnterviewde: Leonie

Interview: Tamara www.venci.nl/ @online.zelfhulp