google-site-verification=ToGynekbZeFcvJgkGAIKp-QbiqNjElvwnORlS2MGzJg

Als een eetstoornis je leven overheerst

Noor was altijd al bezig met eten, en dan vooral met niet-eten. Later ontwikkelde zij een eetstoornis. Lees hieronder haar ervaringen.

Hoe merkte je dat er iets niet goed zat?

Al sinds ik me kan herinneren ben ik heel veel bezig geweest met eten en vooral niet-eten. Ongeveer anderhalf jaar geleden begon het extreme vormen aan te nemen en overheerste het een groot deel van mijn leven. Ik wilde graag een slank en gespierd lichaam, zoals je altijd in de media en op insta ziet. Ik ben nooit dik geweest en ik heb nooit overgewicht gehad, maar wanneer ik in de spiegel keek zag ik mezelf als extreem dik en walgelijk. Hierdoor begon ik eten en drankjes met vriendinnen te vermijden, en at ik alleen nog maar extreem gezond en het liefst zo min mogelijk. Als ik een keer iets slechts had gegeten zorgde ik ervoor dat ik ging overgeven zodat ik niet zou aankomen. Daarnaast wilde ik 6 keer per week sporten en stond ik vaak op de weegschaal om te kijken of ik al mijn doel had behaald. Ik had ondergewicht, extreem weinig energie en voelde me doodongelukkig.




''Wanneer ik in de spiegel keek zag ik mezelf als extreem dik en walgelijk''




Een halfjaar nadat het echt extreem werd en ik vaak overgaf, ben ik naar de huisarts geweest. Ik wilde me zo graag beter voelen en niet meer zoveel focussen op mijn uiterlijk en gewicht, maar zelf lukte het me niet. De huisarts heeft me doorverwezen naar de GGZ, waar ik nog steeds wekelijks heen ga. Het gaat nog niet altijd zoals ik graag zou willen, en het gaat met pieken en dalen. Gelukkig gaat het al beter dan een paar maanden geleden.


Wat maakte dat je een eetstoornis ontwikkelde?

Mijn verleden heeft vermoedelijk een grote invloed gehad op het ontwikkelen van mijn eetstoornis. Mijn ouders zijn uit elkaar en ik ben opgegroeid bij mijn moeder, die een alcohol verslaving kreeg rondom de tijd dat ik naar de middelbare school ging.


Hierdoor heb ik nooit echt een ouder om me heen gehad (fysiek wel maar emotioneel niet). Het was een donkere en eenzame tijd en het heeft grote invloed gehad op mijn zelfbeeld. Op mijn 18e ging ik studeren en uit huis. Helaas viel mijn studie tegen en voelde ik me niet echt thuis in een grote stad. Uiteindelijk ben ik een andere studie gaan doen, verhuisd en lid geworden van een studentenvereniging.




''Het was een donkere en eenzame tijd en het heeft grote invloed gehad op mijn zelfbeeld.''




Hoe gaat het nu met je?

Ik ben nu wel redelijk tevreden hoe het gaat. Helaas is mijn zelfbeeld nog steeds niet helemaal hersteld, en heb ik nog last van depressieve gedachten. In stressvolle periodes neig ik nog steeds naar extreme focus op te weinig eten en compenseren wanneer dat niet lukt. Het helpt mij heel erg om op die momenten met vrienden te bellen om gewoon even te kletsen en lachen. Daarnaast is het ook belangrijk om over mijn struggels te blijven praten, in plaats van altijd mijn gezellige en lachende masker op te zetten als het even niet zo goed gaat.

Het herstel gaat helaas niet zo snel en makkelijk als ik zou willen, maar toch gaat het langzamerhand beter met me. Ik probeer wat positiever in het leven te staan en als ik terug kijk ben ik ook wel trots op mezelf hoe ver ik ben gekomen. Ik ben gemotiveerd om beter te worden en hoop dat ik uiteindelijk helemaal kan genezen.





Welke levenslessen heb je hieruit kunnen halen?

  • Het belangrijkste dat ik heb geleerd van mijn eetstoornis, is dat het uiteindelijk helemaal niet gaat om wat ik eet, maar dat het voor mij een manier is om andere gevoelens te onderdrukken.




Klik hier om meer bijzondere verhalen te lezen!

Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail dan naar info@venci.nl

De geïnterviewde: Noor

Tekst en Interview: Tamara

www.venci.nl

38 keer bekeken

Jouw verhaal ook op de website of heb je andere vragen?

Neem Gerust Contact Op!

© 2020 by online psychologie & www.venci.nl