google-site-verification=ToGynekbZeFcvJgkGAIKp-QbiqNjElvwnORlS2MGzJg

Leven met het lege gevoel als je jong je ouders verliest

Nina verloor haar moeder toen ze pas 6 jaar oud was, en op haar 27ste verloor ze haar vader. Lees hieronder haar ontroerende verhaal.

Hoe zag je leven eruit voordat je moeder stierf?

Deze vraag is voor mij lastig te beantwoorden omdat ik 6 jaar was toen mijn moeder stierf. Ik had een hele goede band met haar. Ik was haar mini me als het ware. Ik heb verschillende foto’s waar we dezelfde outfit aanhebben. Ik herinner me de warmte, de veiligheid en geborgenheid en bovenal de onvoorwaardelijke liefde die ze voor me had.

Wat ik me vooral herinner na haar dood en jaren later nog is het gevoel van leegte, van niet compleet zijn.

Wat is er gebeurd?

Mijn moeder had van jongs af aan een afwijking aan haar hartkleppen. Een zware boodschappentas tillen had haar fataal kunnen zijn. Het is een wonder dat ze twee kinderen heeft gebaard. Eerst ik en vier jaar later mijn broertje.

Mijn moeder is plotseling gestorven toen ze met mijn vader terugkwam van een verjaardagsfeest bij de buren. Ze is op de bank, in de armen van mijn vader gestorven. Ze is 36 jaar geworden. Ik heb haar overleefd. Ik ben nu 37 jaar. Ik vond het verschrikkelijk om 36 jaar te worden. Bang dat… Ja waarom eigenlijk? Ik heb geen idee, Ik was gewoon bang. Nu is het een heel gek idee dat ik mijn moeder overleefd heb. En dat ik geen gelijkenis meer met haar zal hebben naarmate ik steeds ouder word.



''Wat ik me vooral herinner na haar dood en jaren later nog, is het gevoel van leegte, van niet compleet zijn.''



Toen ik 27 jaar was is mijn vader gestorven. Hij was 57 en is gestorven door een hartinfarct. In tegenstelling tot mijn mama heeft hij nog drie dagen in coma gelegen. Zo kon ik voor mijn gevoel wel nog afscheid nemen. Al was hij slechts nog een omhulsel.

Er kwam veel op me af wat ik moest regelen. Als 27 jarige is die taak veel te zwaar om te dragen en je bent nog in shock van het overlijden en toch moet je allerlei praktische dingen regelen.

Hoe was dat voor jou?

Ik heb door het vroege overlijden van mijn moeder veel moeten missen. Het heeft er voor gezorgd dat ik geen kind kon zijn. Waar anderen nog onbezorgd zijn bestond dat woord voor mij niet meer. Ik was gereserveerd, teruggetrokken, wilde geen aandacht trekken of zielig gevonden worden. Ik voelde me vaak alleen en niet begrepen.


Ik werd vroeg zelfstandig en hielp pap in het huishouden.

Ik kan me nog een opmerking herinneren van een meid op het MBO: ‘heeft mijn moeder me weer leverkaas op de boterham gedaan, bah.’ Mijn ogen werden zo groot als schoteltjes. Mens, je bent twintig! Ben blij dat ze dat nog doet of smeer godverdomme je eigen boterhammen! Dat had ik willen zeggen maar ik heb het slechts gedacht. Ik durfde niet. Ik werd door die opmerking aan de tijd herinnert dat ik 12 jaar was en de wekker moest zetten voor school. Papa was al werken. Ik moest mijn broertje wakker roepen en zorgen dat we beiden naar school gingen. We hadden geen andere keus met ons drieën.



''Waar anderen nog onbezorgd zijn bestond dat woord voor mij niet meer.''



Heb je hulp gezocht voor alles wat je hebt moeten doorstaan?

Ongeveer anderhalf jaar geleden kwam ik erachter dat ik toen nog last had van verlaat verdriet. Ik ben alsnog het rouw proces aangegaan door middel van schrijven. Het heeft mij enorm geholpen om te weten dat er een naam voor is en dat de puzzelstukjes op hun plek begonnen te vallen. Door te schrijven heb ik het opgekropte verdriet los kunnen weken. Ik ben bij mezelf naar binnen gekeerd en heb dat kleine meisje van 6 jaar alsnog om haar mama kunnen laten huilen. Daardoor kan ik als volwassen Nina nu naar buiten treden. Ik ben van overleven naar leven gegaan.


Door wat ik heb meegemaakt en doorgemaakt kan ik nu intens genieten van de kleine dingen. Het klinkt nu wellicht deprimerend. Zwaar was het zeker, maar er waren ook goede momenten. Ik heb erdoor geleerd om niet op te geven, om door te zetten. Ik ben vroeg zelfstandig en wijs geworden en kan zaken beter relativeren.



Welke levenslessen heb je hieruit kunnen halen?

  • Dat dingen gebeuren met een reden. Ook al kan het heel lang duren voordat je dat duidelijk wordt. Het klinkt misschien gek maar het heeft ook positieve invloed gehad. Ik kan meer genieten van de kleine dingen en ik kies ervoor om lotgenoten te helpen. Van mijn levensles maak ik m'n levensmissie.



Ben jij vroeg één of beide ouders verloren door de dood?

Laat Nina van betekenis voor je zijn. Binnenkort start zij een groep op Facebook met lotgenoten en organiseert ze schrijfsessies. Dit is haar Website, Facebook en Instagram.




Klik hier om meer bijzondere verhalen te lezen!

Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail dan naar info@venci.nl



De geïnterviewde: Nina

Tekst en Interview: Tamara van de Laar


96 keer bekeken

Jouw verhaal ook op de website of heb je andere vragen?

Neem Gerust Contact Op!

© 2020 by online psychologie & www.venci.nl