Mijn eetstoornis en ik.. Als je de controle over jezelf kwijtraakt

Voor Shannon was de overgang naar de middelbare school erg lastig. Met het volwassen worden namen de onzekerheden toe, dat zich later uitte in een eetstoornis. Lees hieronder haar verhaal.

Hoe zag je leven eruit voordat je ziek werd?

Ik was vroeger een verlegen meisje dat altijd lachte. Op de basisschool had ik genoeg vrienden om me heen en leek ik het naar mijn zin te hebben. De overgang naar de middelbare school was voor mij best moeilijk. Het leek alsof ik weer helemaal opnieuw moest gaan beginnen.




🍀 Volg @online.zelfhulp op Instagram voor dagelijkse tips, quotes & zelfhulp!




Ook zou ik moeten gaan beslissen wat ik nou eigenlijk zou willen met mijn leven, alles werd voor mijn gevoel ineens veel serieuzer dan het op de basisschool was. De punten die ik haalde werden belangrijker, maar ook alle keuzes die ik maakte leken ineens van levensbelang.


Het ‘volwassen worden’ legde een enorme druk op mij. De onzekerheden over mijn uiterlijk namen ook toe. Ik bleef me verstoppen achter mijn lach, dat had ik immers altijd gedaan.

Die lach werd mijn overlevingsmechanisme, niemand zou op deze manier zien dat er iets met mij aan de hand was. Niemand zou zich zorgen over mij hoeven te maken.




'Ik bleef me verstoppen achter mijn lach, dat had ik immers altijd gedaan.'


Achter mijn lach zat ontzettend veel pijn en verdriet. Het voelde alsof ik de controle over mijn leven kwijtraakte. Ik wist niet wat ik later zou willen worden. Ik voelde me niet goed genoeg, ik had geen talent. Ik voelde me lelijk. Ik voelde me eenzaam.

Ineens besloot ik dat ik gezonder moest gaan eten. Ik dacht dat ik me dan beter zou gaan voelen; mijn ouders waren immers al vaker bezig geweest met diëten om zich beter te kunnen voelen. Ik at niet eens heel ongezond, maar ik dacht dat het geen kwaad zou kunnen om gezonder te gaan leven. Het begon allemaal onschuldig met het weglaten van koekjes en chips, maar uiteindelijk werd ik steeds strenger voor mezelf. Eindelijk had ik weer gevoel dat ik ergens controle over had. In werkelijkheid had ik nergens meer controle over. Mijn eetstoornis had de controle overgenomen.




🔶 Wil jij aan jezelf werken?

Kijk dan op deze pagina voor een lijst met de beste & populairste zelfhulpboeken!



Wanneer ontdekte je dat je ziek was?

Ik heb heel lang ontkend dat er iets met mij aan de hand was. Ik maakte mezelf wijs dat ik goed bezig was. Zo voelde het voor mij ook. Ik at gezond. Ik bewoog veel. Dat het allemaal flink uit de hand liep, had ik niet in de gaten.


Mijn ouders zagen mij veranderen; niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Ik viel af. Kleding paste niet meer en ook mijn persoonlijkheid begon te veranderen. Ik was altijd enorm prikkelbaar en niemand mocht zich met mij, of mijn eten bemoeien. Ik begon ook steeds meer gezamenlijke eetmomenten te vermijden. Daaraan merkte ik zelf vooral dat ik de grip op mezelf kwijt begon te raken, ik had namelijk nooit eerder zo veel gelogen als ik in die tijd deed. Ik haatte het om te liegen. Ik vond mijn problemen destijds echter niet ernstig genoeg om het een eetstoornis te kunnen noemen.

Mijn ouders maakten zich zorgen en zij drongen er uiteindelijk dan ook op aan om langs te huisarts te gaan. Pas nadat ik de diagnose ‘anorexia nervosa’ had gekregen, durfde ik zelf toe te geven dat het écht niet goed met me ging. Ik vroeg me af hoe het zo ver had kunnen komen.




'Pas nadat ik de diagnose ‘anorexia nervosa’ had gekregen, durfde ik zelf toe te geven dat het écht niet goed met me ging.'



Hoe was/Is die tijd voor jou?

Ik heb nog steeds anorexia en er zijn veel momenten geweest waarop ik me moedeloos heb gevoeld. Vooral de tijd dat ik opgenomen ben geweest in het ziekenhuis en in de eetstoorniskliniek, waren erg zwaar voor mij. Het voelde destijds alsof er een enorm gat zat tussen mijn leven en het ‘normale leven’. Ik schaamde me en voelde me schuldig omdat ik mijn tijd ‘verspilde’, terwijl iedereen bezig was met werk, opleiding en relaties.

Ook heb ik me altijd enorm rot gevoeld tegenover mijn ouders en mijn zusje. Door mijn eetstoornis stond en staat niet alleen mijn leven op zijn kop, maar ook dat van hun. Vooral toen ik nog thuis woonde, was dat heel zwaar. Mijn ouders maakten zich constant zorgen en voelden zich ontzettend machteloos, soms uitte zich dat in boosheid of mij proberen te dwingen om te eten.

De eetmomenten waren absoluut niet gezellig meer. Ik was destijds totaal niet meer mezelf. Ik liet niemand toe tot mijn ‘eetstoornis-wereldje’. Als iemand zich met mij of mijn eten bemoeide, flipte ik totaal uit. De eetstoornis nam het op zo’n moment compleet van mij over. Het leek alsof ik mezelf niet meer in de hand had.





Hoe gaat het nu met je?

Ik voel me beter dan ooit tevoren. Natuurlijk zijn er ook nu nog dagen dat ik het even niet trek. Soms slaat mijn eetstoornis weer keihard toe en kan ik me daar enorm verdrietig over voelen. Het verschil met vroeger, is dat ik nu minder naar mijn eetstoornisgedachtes luister. Er zijn nog steeds wel regeltjes en dwangmatigheden waar ik me aan vasthoudt, maar langzaam beginnen ze minder belangrijk te voelen en lukt het me steeds beter om met kleine stapjes die eetstoornis wat losser te laten. Ik heb weer zin in het leven! Ik leef, in plaats van te overleven.


Wat zijn de levenslessen die je eruit hebt kunnen halen?

  • Wat ik geleerd heb door alles wat ik heb meegemaakt, is om de hoop niet op te geven. Ik mag zeker af en toe vallen, zo lang ik maar niet vergeet er na weer op te staan. Ik heb ook geleerd om meer stil te staan bij de kleine momenten in het leven – niet te ver vooruit te kijken, maar te genieten en stil te staan bij alles wat ik nu heb en kan!

  • Alles wat ik heb meegemaakt, heeft mij zelfs gemotiveerd om een boek te schrijven. Ik had nooit gedacht dat dit mij zou lukken! De laatste jaren heb ik geleerd om mijn angsten uit te dagen en ze te overwinnen, door júist de dingen te doen die ik zo ontzettend eng vond om te doen. Het schrijven van een boek was een enorme uitdaging voor me. Ik heb me totaal blootgegeven omdat ik me niet langer wilde schamen! Ik móest de schaamte doorbreken, niet alleen om mezelf te helpen, maar vooral om anderen te helpen!

Shannon's boek ‘Mijn Eetstoornis en Ik’ is verkrijgbaar op haar website, via de website van haar uitgever Boekscout of via Bol.



Op haar website en facebookpagina schrijft ze wekelijks een blog over haar leven met een eetstoornis. Daarnaast is ze actief op Instagram. Heb je vragen voor haar, over anorexia, of over haar boek? Of wil je iets met haar delen? Stuur haar dan gerust een berichtje op een van deze pagina’s.



Klik hier om meer bijzondere verhalen te lezen.

Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail dan naar info@venci.nl




De geïnterviewde: Shannon

Tekst en Interview: Tamara / www.venci.nl


Tamara van de Laar
Coach & Relatietherapeut

info@venci.nl  |  www.venci.nl  |  @online.zelfhulp

Contactformulier

  • Facebook
  • Black LinkedIn Icon
  • Instagram
  • Youtube Zelfhulp

© 2020 by online psychologie & www.venci.nl