De narcistische wereld ontvlucht

Op haar 29ste vielen alle puzzelstukjes op hun plek; zowel haar moeder als haar ex-vriend vertoonden narcistische trekken. Hieronder lees je het heftige verhaal van Jasmijn & hoe zij daar weer bovenop is gekomen.

Wanneer wist je dat je te maken had met een narcistische moeder & ex-vriend?

Mijn moeder heeft de borderline persoonlijkheidsstoornis en vertoont tevens narcistische trekken. Zelf deed ze dit altijd als heel onschuldig af ('beetje emotioneel') en ik geloofde alles wat ze zei, verdiepte me er verder nooit in. Totdat ik een relatie kreeg met een man die mij op dezelfde manier behandelde. Ik voelde alleen maar pijn, maar was het vanuit mijn jeugd gewend en dacht dat dit 'normaal' was. Na vier jaar las ik online iets over narcisme: alle puzzelstukjes van mijn relatie én (eindelijk) mijn jeugd vielen op hun plek. Ik was 29 jaar toen. Talloze, vooral Engelstalige boeken ben ik gaan lezen over narcisme en borderline, en zo ontdekte ik hoe schadelijk zulke relaties en familiebanden zijn. Het is een en al manipulatie en destructief gedrag.

Hoe was die tijd voor jou?

De tijd als kind was erg heftig. Mijn borderlinemoeder isoleerde mij van mijn familie. Ze wilde mij voor zichzelf hebben en mijn vader straffen. Over de scheiding op mijn 6e mocht ik niet praten, laat staan mijn verdriet tonen. Mijn vader was een verboden gespreksonderwerp. Een kind weghouden bij de vader, heet ouderverstoting, een vorm van psychische kindermishandeling en komt erg veel voor bij narcisten en borderliners.


Het was een zeer eenzame jeugd, waarin ik elke seconde met haar bezig moest zijn. Even uit het raam kijken tijdens een gesprek? Dan 'verwaarloosde' ik haar al... Enigszins aandacht schenken aan mezelf was verboden en werd bestraft. Dat was ik niet waard, want ik was 'minder' dan haar. Ik kreeg de schuld van alles wat fout ging, leerde dat ik waardeloos was. Continu moest ik haar gezelschap houden en voerde ze zielige toneelstukjes op. Ze pestte allerlei mensen uit de buurt, die ze via het telefoonboek opzocht en lastig viel. Ik was zó doodsbang voor haar, zelfs als volwassene bleef dit zo. Op geen enkele manier durfde ik tegengas te geven, al ging het maar over de kleur van iets, dan nog moest ik dezelfde mening hebben, anders moest ik verantwoording afleggen omdat ik dan 'tégen haar' was...



''Het was een zeer eenzame jeugd,

waarin ik elke seconde met haar bezig moest zijn.''




Kun je iets vertellen over de relatie met je ex-vriend?

In de relatie met mijn narcistische ex draaide alles om hem. Hij had extreme verlatingsangst, wat typisch borderlinegedrag is. Hij belde, ik snelde. Elk foutje was mijn schuld, maar ging er iets goed, dan kwam dat natuurlijk door hém, en verwachtte hij applaus. Typisch narcistisch, als een koning op zijn troon. Hij schold me uit, noemde me slecht, voerde toneelstukjes op. Dan maakte hij het uit, wat mij vreselijk pijn deed, wat dan later gewoon een 'grapje' bleek... De hele dag bellen, en dan vragen wat hij op de achtergrond hoorde en waarom ik niet binnen een seconde opnam. Eisen dat ik mijn eigen activiteiten opzij schoof voor hem, wat ik ook deed.


Hij was de enige die van me 'hield' (vanuit mijn jeugd leerde ik dat dit nou 'liefde' was), dus bleef ik bij hem. Omdat narcistisch misbruik, ofwel psychische mishandeling, zorgt voor onzichtbare ziekelijke emotionele touwtjes waarmee je aan de ander vastgebonden zit, is wegkomen ontzettend moeilijk.



''Hij was de enige die van me 'hield'

(vanuit mijn jeugd leerde ik dat dit nou 'liefde' was),

dus bleef ik bij hem.''




Dat ik een relatie met een narcist kreeg, moest achteraf gezien zo zijn. Het deed me de ogen openen naar mijn jeugd, waardoor ik die kon gaan verwerken en het leidde uiteindelijk naar het verbreken van het contact met mijn moeder én het opsporen van mijn vader. Dat laatste liep helaas niet helemaal zoals ik me had voorgesteld.


Waarom verliep het niet zoals je je had voorgesteld?

Aanvankelijk was het contact met mijn vader goed, het was een heel blij weerzien met elkaar (op mijn 32e spoorde ik hem op). Maar ik had er zoveel moeite mee toen bleek dat hij in die 25 jaar lang geen enkele poging had gedaan om contact met me op te nemen, en dat hij destijds na de scheiding het al vrij snel opgaf omdat hij niet wist wat hij eraan moest doen. Mijn moeder liet hem gewoon niet meer binnen. Zelf durfde ik nooit eerder contact te zoeken omdat ik zó bang was voor mijn moeder... Inmiddels heb ik geen contact meer met mijn vader, omdat het voor mij als kind toch erg pijnlijk blijft dat hij destijds mij zo snel 'losliet', terwijl ik door mijn moeder mishandeld werd...



Hoe was het voor jou om het contact met je moeder te verbreken?

Het verbreken van het contact, wat wel eerst nog uitliep op stalking, is een ware bevrijding voor mij geweest. De narcistische relatie is daardoor echt een keerpunt in mijn leven geweest.

Wat heef dit alles met jou gedaan?

Wat dit alles met mij gedaan heeft, is een extreem minderwaardigheidscomplex. Zelfhaat, somberheid, angsten. Ik nam hun zelfhaat, die zij naar buiten projecteerden en over anderen uitstortten, over en richtte deze op mezelf, wat voor depressies zorgde.

Juist omdat ik alles in mijn leven in mijn eentje moest doen (ik moest hén altijd helpen, omgekeerd hielpen ze mij nergens mee), ben ik ook zelf alles gaan verwerken. Ik begon alles van me af te schrijven, online op mijn website in blogs en in drie boeken: 'De narcistische wereld ontvlucht', 'Je eigenwaarde terug na narcistisch misbruik' en 'Ouderverstoting - Deel I: Ervaringen van een kind'. Daarmee heb ik al zoveel mensen mogen helpen om ook uit die narcistische wereld te kunnen ontsnappen en ervan te herstellen. Het helpt mij en het helpt anderen, wat fantastisch is. Ik verslond talloze boeken over narcistisch misbruik en zelfontwikkeling en heb echt mezelf erboven op geholpen. Het was een lange weg, maar inmiddels op mijn 37e hou ik eindelijk van mezelf en behandel ik mezelf eindelijk goed.

Hoe gaat het nu met je?

Het ontbreken van familie is nog steeds zeer pijnlijk, ik leef daardoor nog steeds vrij geïsoleerd. Gelukkig heb ik wel mijn eigen leven weten op te bouwen waarin ik mezelf gelukkig maak. Ik hou van mezelf en ben nu zelfs blij met mezelf! Zelfsabotage was flink aanwezig maar is nu verleden tijd, ik help mezelf nu juist vooruit.



Welke levenslessen heb je hieruit kunnen halen?

Ik heb er een heleboel levenslessen door opgedaan.


  • Allereerst dat je door narcistisch misbruik een negatief en onjuist zelfbeeld wordt aangemeten, wat je uiteindelijk zelf zal moeten gaan rechtzetten. Zelfkennis opdoen, zodat je ontdekt dat er écht wel een mooi persoon in jou schuilt. Dat vergemakkelijkt het beoefenen van zelfliefde: zelfliefde is precies dat wat je altijd ontnomen werd, en tegelijk hét medicijn om erbovenop te komen. Eerst de patronen doorzien van narcistisch misbruik, zodat je je relatie of familieband kunt ontvluchten, en daarna aan jezelf gaan werken, waarbij zelfbeeld en zelfliefde dé thema's zijn die een onmisbare basis vormen om op verder te kunnen bouwen.

  • Een andere levensles is dat er een leven is ná narcistisch misbruik, een mooi leven. Mijn leven is nu zó compleet anders dan toen, wat ik me nooit had kunnen voorstellen. Je toekomst hoeft echt geen herhaling van het verleden te worden. Het leven is wat jij ervan maakt, en juist door zulke heftige levenservaringen komt de kracht in jezelf naar boven, een kracht waarmee je een mooi en gelukkig leven voor jezelf kunt gaan creëren.

Jasmijn heeft een website opgezet voor anderen die met narcistisch misbruik te maken hebben (gehad.) Bekijk haar website hier!



Wil jij ook jouw verhaal delen? Mail dan naar info@venci.nl


De geïnterviewde: Jasmijn Couwenberg

Opmaak en Interview: Tamara van de Laar





57 keer bekeken

Jouw verhaal ook op de website of heb je andere vragen?

Neem Gerust Contact Op!

© 2020 by online psychologie & www.venci.nl